Cielo

Mario Schifano is een uitbundige figuur uit de Italiaanse postmoderne periode. Schifano, van jongs af aan autodidact en keramiekrestaurateur van beroep, omarmde de metakritische werkwijze van de informele kunst en later de collage, waardoor hij zich als een van de belangrijkste namen van de Italiaanse popart kon profileren. Toevallig exposeerde hij zijn werk tijdens de tentoonstelling “New Realists” in 1962, naast monumenten in het genre zoals Andy Warhol en Roy Lichtenstein. Zijn bijdrage aan de 20e eeuwse kunst reduceren tot enkel de popcollages is echter beperkend. Schifano, een rebel in hart en nieren, werd aangetrokken door de tegencultuur van rock-’n-roll. Hij leerde de opkomende kunstenaars uit de Londense en New Yorkse scenes kennen en werd helaas het slachtoffer van een van de minder benijdenswaardige aspecten van deze levenswijze: drugsverslaving. Zijn artistieke werkwijze bleef zich ontwikkelen, waarbij hij terugkeerde naar de vroegere stijlen en esthetiek van de moderne tijd. Cielo is een op een sectie gebaseerd landschapsschilderij. Zijn kenmerkende vlak-op-vlakstructuur verwijst heel duidelijk naar een ander werk van Schifano van datzelfde jaar: Grande particolare di paesaggio italiano a colori. Beide schilderijen lijken het identieke compositorische lijnwerk te delen, waarbij de kunstenaar de verschillende gebieden in verschillende tinten heeft ingekleurd.