Η Ioana Bătrânu γεννήθηκε στην Unirea/Felvinc το 1960. Όπως πολλοί από τους σύγχρονούς της, η Bătrânu φοίτησε στο Institutul de Arte Plastice «Nicolae Grigorescu» (Ινστιτούτο Καλών Τεχνών Nicolae Grigorescu – νυν Universitatea Națională de Arte București) στο Βουκουρέστι, αποφοιτώντας από το τμήμα γραφικών τεχνών το 1983. Το πρώιμο έργο της αποτελείται από ασπρόμαυρες διχρωματικές παραστατικές συνθέσεις που δανείζονται στοιχεία από ποικίλες πηγές έμπνευσης, όπως η πανκ κουλτούρα, η μόδα της δεκαετίας του 1950 και οι ταινίες γουέστερν.
Η δεκαετία του 1990 σηματοδότησε μια πιο ενδοσκοπική στροφή για την Bătrânu, γεμάτη με συναισθήματα αποξένωσης και απομόνωσης. Παραμέρισε φιγούρες από δημοφιλή μέσα μαζικής ενημέρωσης και στράφηκε σε πιο προσωπικά και μερικές φορές μελαγχολικά θέματα, όπως κήποι, εσωτερικοί χώροι και αποχωρητήρια: όλα είναι αντικείμενα και χώροι που υπογραμμίζουν συναισθήματα τα οποία συχνά υπάρχουν στο περιθώριο της καθημερινή ζωή και της κοινωνίας. Ο τάφος, συγκεκριμένα αυτός της μητέρας της, και αργότερα το νεκροταφείο, έγιναν επαναλαμβανόμενα μοτίβα, καθώς η καλλιτέχνιδα εσωτερίκευε τη θλίψη, την απώλεια και την ανάγκη της να προχωρήσει. Αυτές οι αυτοβιογραφικές εξερευνήσεις συνέπεσαν με τη συμμετοχή της στην έκθεση Beyond Belief, μία από τις πρώτες εκθέσεις τέχνης στην κεντρική και ανατολική Ευρώπη που διοργανώθηκε από το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης του Σικάγο και την οποία επιμελήθηκε η Laura J. Hoptman.
Παρά το γεγονός ότι έχει μια σαφή καλλιτεχνική ταυτότητα που αντλείται από τα προσωπικά της βιώματα, η κριτική προς την Bătrânu είναι διχασμένη. Ιστορικά, έχει επαινεθεί για την πλήρη αποστασιοποίηση και αδιαφορία της για τις σύγχρονες τάσεις και τις εξελίξεις τους (οι οποίες στη Ρουμανία επικεντρώθηκαν σε καλλιτεχνικές παραγωγές εμπνευσμένες από εσωτερικές αναζητήσεις, εθνικούς μύθους κ.λπ.), παραμένοντας πιστή στο ενδιαφέρον της για την πραγματικότητα και στο λεπτό όριο μεταξύ υποκειμενικότητας και αντικειμενικότητας. Αυτό της επέτρεψε να αντιμετωπίσει τα αυξανόμενα χάσματα στην κοινωνία, όπως οι αντιθέσεις μεταξύ χλιδής και φτώχειας, ισότητας και αδικίας κ.λπ. Η αποξένωσή της τη βοήθησε να αντιδρά γρήγορα σε σύγχρονα ζητήματα. Ωστόσο, ορισμένοι κριτικοί βλέπουν σε αυτήν τη μοναδικότητα μια μορφή απαρχαίωσης, αναχρονισμού και αποσύνδεσης από το άμεσο καλλιτεχνικό της πλαίσιο. Αλλά η Bătrânu φαίνεται να θεωρεί την κριτική αυτού του είδους το δίκαιο τίμημα για να ακολουθήσει το ιδεώδες της.
Η Bătrânu σήμερα ζει και εργάζεται στο Βουκουρέστι.
