Ο Jean-Michel Folon γεννήθηκε το 1934 στις Βρυξέλλες. Άρχισε να ζωγραφίζει από μικρή ηλικία —όντας γιος ενός εμπόρου χαρτιού, είχε εύκολη πρόσβαση σε πρώτες ύλες. Αντλώντας θάρρος από την πρόωρη επιδεξιότητα που είχε αναπτύξει, ο Folon ακολούθησε ένα εκτεταμένο καλλιτεχνικό πρόγραμμα σπουδών, πρώτα στην École d’Art St-Luc και στη συνέχεια στην École nationale supérieure des arts visuels de La Cambre, όπου σπούδασε βιομηχανικό σχέδιο. Εκεί άκουσε το ρητό που έμελλε να γίνει η αισθητική επωδός του για το υπόλοιπο της σταδιοδρομίας του: το «λιγότερο είναι περισσότερο» του Mies Van der Rohe. Κατά τα χρόνια αυτά της διάπλασής του, τα πρώτα του σχέδια δημοσιεύτηκαν σε τοπικά περιοδικά (τα Moustique και Pan).
Ο Folon εγκατέλειψε το σχολείο και το 1955 μετοίκησε στο Παρίσι για να αναζητήσει νέες ευκαιρίες. Για πέντε συναπτά χρόνια, σχεδίαζε καθημερινά. Δυστυχώς, στο Παρίσι δεν κατάφερε να τραβήξει την προσοχή στα αποτελέσματα αυτής της έντονα δημιουργικής περιόδου. Απτόητος, ο Folon, που είχε μια λύση για όλα, στράφηκε στη Νέα Υόρκη και έστειλε τα σχέδιά του εκεί. Τα περιοδικά Horizon, Esquire και The New Yorker δημοσίευσαν τα έργα που είχε υποβάλει τόσο παρορμητικά. Ο Αμερική τον καλούσε, και ο Folon ανταποκρίθηκε. Τα περιοδικά Fortune, Atlantic Monthly και Time Magazine τού πρόσφεραν νέες ευκαιρίες. Ο καλλιτέχνης έχτισε το βιογραφικό του στην Αμερική κι έπειτα στην Ιταλία και στην Ιαπωνία, προτού επιστρέψει στη Γαλλία.
Το 1973, μετά την επιτυχημένη κυκλοφορία μιας εικονογραφημένης έκδοσης της Μεταμόρφωσης του Κάφκα, ο Folon επιλέχθηκε ως εκπρόσωπος της πατρίδας του, που είναι το Βέλγιο, στην Μπιενάλε τέχνης του Σάο Πάολο, όπου έλαβε το πρώτο βραβείο. Από εκεί και ύστερα, του παρουσιάστηκε πληθώρα ευκαιριών για καλλιτεχνική συνεργασία σε όλες τις μορφές: Σε εξώφυλλα εκδόσεων, σχέδια για σταθμούς του μετρό, ατομικές εκθέσεις (για παράδειγμα, στο Ινστιτούτο Σύγχρονης Τέχνης του Λονδίνου), αφίσες φεστιβάλ, σχεδιασμό προϊόντων, μνημειώδεις τοιχογραφίες σε δημόσιους χώρους, εικονογραφήσεις λογοτεχνικών έργων καταξιωμένων κλασικών και σύγχρονών του συγγραφέων, καθώς και στον σχεδιασμό θεατρικών σκηνικών. Επιλέχθηκε μάλιστα και για ρόλους σε κινούμενα σχέδια και ταινίες, με πιο αξιοπρόσεκτο τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο L’Amour Nu (1981).
Όπως ήταν επόμενο, ακολούθησαν ρετροσπεκτίβες του έργου του. Οι αφίσες του εκτέθηκαν στο Παρίσι το 1984, στην Οσάκα και στην Καμακούρα το 1985 και στο Ολυμπιακό Μουσείο της Λωζάνης το 1996. Στη Φλωρεντία διοργανώθηκε το 2005 η μεγαλύτερη έκθεση με σκοπό την ανθολόγηση του έργου του.
Το 1988, η Διεθνής Αμνηστία ζήτησε από τον Folon να εικονογραφήσει την Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου στις έξι επίσημες γλώσσες του ΟΗΕ. Δυο χρόνια αργότερα, οι ακουαρέλες του και τα πρώτα μετασκευασμένα αντικείμενά του εκτέθηκαν στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης της Νέας Υόρκης. Από αυτό το σημείο κι έπειτα, ο Folon ανέπτυξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη γλυπτική και την περιβαλλοντική συνείδηση. Στο ύστερο έργο του, οι βελγικές ακτές αποτελούν ένα από τα αγαπημένα του μέσα για να προβάλλει αυτά τα δύο θέματα.
Το 2000, ιδρύθηκε το Ίδρυμα Folon στο πάρκο Solvay, μια προστατευόμενη περιοχή στη la Hulpe, λίγο έξω από τις Βρυξέλλες, όπου ο καλλιτέχνης περνούσε αρκετό χρόνο κατά την παιδική του ηλικία. Το ίδρυμα επεκτάθηκε και ανακαινίστηκε το 2004. Το 2015 ιδρύθηκε ένα παράρτημά του στο Μονακό, το «L’atelier Folon», με στόχο την προώθηση της κληρονομιάς και του μοναδικού ταλέντου του καλλιτέχνη.
